دیوان اشعار - غزلیات

کجا می‌توانم از دست تو بگریزم و چگونه می‌توانم از چنگ تو رهایی یابم؟ دست و چنگِ تو بر همه جا رسیده و همگان را گرفتار خویش کرده است.

مرا با قلابِ نگاهت می‌کشی و با دستِ خویش به بند می‌کشی. پس مرا بکش و باز هم بکش که جان من فدای آن دست و قلابِ تو باد.

هنگامی که از کنار منِ فقیر و بیچاره گذر می‌کنی، نظری بر من بیفکن؛ همان‌گونه که خود می‌دانی با آن چشم‌های مست و سنگین و بزرگت به من نگاه کن.

اگر بخواهی گدایی را با احسان و عطای خود بنوازی، این کار را صرفاً با زبان و وعده انجام نده؛ چرا که وعده‌ی زبانی، دردی از عاشق دوا نمی‌کند و سودی ندارد.

با ناز و عشوه نگاهی کن و درِ فتنه و آشوب را بگشا؛ زیرا دل‌های بسیاری در مسیر تماشای تو نشسته‌اند و به امید دیدن این آشوب و فتنه‌ی نگاه تو زنده هستند.

تو ما را ویران می‌کنی و آنگاه می‌پرسی که چرا چنین خراب و پریشان شده‌ای؟ پاسخ این است که این خرابی، اثرِ نگاه نیم‌مست و چشمانِ می ‌پرستِ توست.

تو با سخنِ خود زندگی می‌بخشی و با یک نگاه، جان می‌ستانی. هر آنچه دلت می‌خواهد با من بکن، که از خوبیِ تو جز خیر و کمال چیزی گسترده نمی‌شود.

کسی که همتِ بلند و طبعِ والایی دارد، تنها این آرزو را در سر می‌پروراند که سرش را در پای تو بگذارد و در راهِ عشقِ تو، چون خاک، خوار و پست گردد.

من که درِ خانه‌ی تو شکسته‌ام و درمانده‌ام، اما تو از حالم نمی‌پرسی؛ من که بر سرِ راهت افتاده‌ام و ناله می‌کنم، اما تو حتی نمی‌پرسی که چه دردی داری؟

چه می‌شود اگر نگاهی از روی مهربانی به جانبِ «فیض» داشته باشی؟ اگر راهِ لطف و مهربانی را بلد نیستی، چه کسی راهِ قهر و ستم را بر تو بسته است؟