دیوان اشعار - غزلیات

اگر افراد گران‌جان و بی‌مایه از یک در وارد شوند، من از در دیگر بیرون می‌روم تا با آنان روبرو نشوم.

تصورِ نزدیک شدن به این افرادِ سنگین‌جان، دلم را آزرده و سنگین می‌کند؛ چرا که نه تنها دیدنِ آن‌ها رنج‌آور است، بلکه گفتگو با آنان نیز مایه‌ی دل‌گرفتگی است.

وقتی از دور عمامه‌های بزرگ و سنگین‌شان دیده می‌شود، گویی نشانه‌ای از عذاب دوزخ است؛ پناه بر خدا از این قومی که تداعی‌گر آیات عذاب و دوزخیان‌اند.

عمامه‌هایشان آنچنان پیچیده و سنگین است که گویی طناب‌های دوزخ (حبل المسد) را بر سر بسته‌اند؛ تا جایی که زن ابولهب (حمالة الحطب) از دیدنِ این همه بارِ اضافی بر سرِ آنان، احساس حسادت می‌کند.

عمامه‌ای سنگین بر سرِ انسانی که خود سنگین‌جان و بی‌مهر است، مانند این است که کوهی را بر روی کوهی دیگر قرار داده باشند؛ در وجود چنین کسانی هیچ بویی از دوستی و الفت نیست.

این افراد عمامه را به عمد سنگین می‌کنند و بر سر می‌گذارند تا سنگینیِ وجودِ خود را به زمین فشار دهند و آرامشِ کاذبِ ناشی از غرورشان را حفظ کنند.

اگر این عمامه‌های سنگین نبود، آنچنان سبک‌سر و بی‌مایه بودند که ممکن بود از جای خود کنده شوند و با آشفتگی، وحشت را به تمامِ جهان پراکنده کنند.

این افراد اگرچه از نظر ظاهری و جسمانی سبک‌پا به نظر می‌رسند، اما به لحاظ معنایی بسیار گران‌بار و سنگین‌دل‌اند و همین معناست که بر دلِ اطرافیان بار می‌شود.

خداوند هر کسی را که مانند من (فیض) تنهایی و خلوت را برمی‌گزیند، از شرِ وجودِ این افرادِ گران‌جان و ناخوشایند در امان نگاه می‌دارد.