دیوان اشعار - غزلیات

جسم و وجودم را چنان فروتن می‌سازم که همچون غباری بر سر راه دوست بنشیند و جانم را نیز در مسیر رسیدن به او فدا می‌کنم، چرا که معشوق برای من کافی است.

از آن لحظه که عشق در نهاد و وجود من جای گرفت، از تمام آرزوها و خواسته‌های شخصی خود دست کشیدم و امیدم را از خویشتن بریدم، چرا که معشوق برای من کافی است.

وقتی دلم در آتشِ اشتیاق و سودایِ عشقِ او سوخت و خاکستر شد، من نیز جانِ خود را به همان آتش می‌سپارم تا به او برسم، چرا که معشوق برای من کافی است.

از آنجا که خداوند یا همان معشوق، یاورِ من است، همچون منصور (حلاج) با سرافرازی به سوی چوبه دار می‌روم و خود را به دارِ عشق می‌آویزم، چرا که معشوق برای من کافی است.

هنگامی که حلاجِ عشق، پنبه‌زن‌وار، اجزای بدن و هستیِ مرا از هم جدا می‌کند (و وجود ظاهری‌ام را از بین می‌برد)، من دست و بازویم را به نشانه تسلیم به او می‌دهم، چرا که معشوق برای من کافی است.

اگر مهر و محبتِ او، پیکر مرا ذره ذره و نابود کند، من همچنان در فضایِ عشق او به شادی و رقص می‌پردازم، چرا که معشوق برای من کافی است.

من نیز همچون «فیض»، دلم را از تعلق به بودن و نبودن (نیستی و هستی) می‌شویم و به هر چه که خواستِ اوست، تن می‌دهم و تسلیم می‌شوم، چرا که معشوق برای من کافی است.