دیوان اشعار - غزلیات

آگاه باش که رستاخیزِ جان فرا رسید و در پیکرِ انسان، لرزش‌هایی پدیدار شد. این لرزش‌ها باعث می‌شود که تن، بارهای سنگینِ مادی خود را بر زمین افکند و جان فرصت یابد تا بال‌های پروازش را بگشاید.

هرکه باری بر دوش داشت، در برابر هول و هراسِ لرزشِ زمین، آن بار را بر زمین افکند و در این حالِ شیدایی و بی‌خودی، بارهای سنگینِ وابستگی‌های دنیوی را از خویش دور ساخت.

هر مادر شیردهی از شدت این واقعه هولناک، بی‌هوش شد؛ آن‌قدر که دست از پرستاری و شیردادن کشید و از ترسِ این رویداد، از خود بی‌خود گشت.

انسان وقتی این دگرگونی و لرزش‌ها را دید، با تعجب از چیستیِ این بارهای رهاشده پرسید. پاسخ آمد که از زمینِ بدن، تمامی بارها و سنگینی‌ها بیرون ریخته شده است.

پرسید: این زمین (بدن) چرا اخبار و حقایق را بازگو می‌کند؟ به او وحی شد که خداوند به او دستور داده است (اذن داده است). این‌گونه بود که بدن، تمامی احوال و اعمال پنهان را آشکار کرد.

در هم‌آمیختنِ جسم و جان، حکمت‌های پنهانی نهفته است؛ بدین‌گونه که بذرِ جان را در خاکِ تن کاشتند تا حاصل و ثمره آن، یعنی اعمالِ نیک، به بار بنشیند.

زندگیِ تن، وابسته به جان است و جان نیز زنده به وجودِ محبوب (خداوند) است. جان باید خود را از بدنِ عریان و جدا کند تا بتواند بال‌های پروازش را بگستراند.

بدن‌ها به واسطه حضورِ جان، آباد و برپا هستند و با رفتنِ جان، ویران و فرسوده می‌شوند. جان باید خود را از قفسِ بدن رها کند تا بتواند به آسمان‌ها پرواز کند.

در میانِ آمد و شدِ همیشگیِ جسم و جان، کاروانِ هستی لحظه‌ای متوقف نمی‌شود. شور و غوغایی در جهان به پا شده است، ناشی از این حلولِ جان در تن و کوچ کردنِ آن از تن.

دلِ «فیض» (شاعر) از ناله و زاری پر شده است؛ از این رو چنین می‌نالد که ای کاش بارهای سنگینِ گناه و تعلقات از دلش بیرون بریزد، همان‌طور که زمین در هنگام زلزله، بارهای خود را بیرون می‌افکند.