دیوان اشعار - غزلیات

ای معشوقی که ما سال‌ها در آرزوی وصالِ تو، جان خود را به تکاپو و پرواز انداختیم، غافل از آنکه تو در تمام این مدت در عمقِ جانِ ما حضور داشتی و ما بیهوده به دنبالت می‌گشتیم.

ای که تابشِ چهره‌ات به جهان روشنی بخشیده و شکوه و هیبتِ تو در ملکوتِ جان‌ها لرزه و دگرگونی ایجاد کرده است.

کسانی که در حریمِ تو جای دارند، از باده‌یِ بی‌خودی و فنایِ فی‌الله مست هستند و عاشقانِ زیباییِ تو، از هیاهوی دنیوی و جنجال‌های بی‌حاصلِ سخن‌پردازان رها گشته‌اند.

همه چیز از تو سرشار از هیاهو و زندگی است؛ هم ذهن‌ها از تو پرشورند و هم جان‌ها در التهاب‌اند؛ جسم‌ها به واسطه‌یِ تو دستخوشِ تحول و دل‌ها به خاطرِ تو پیوسته در حالِ دگرگونی‌اند.

جسم، شادی و حیاتش را از جان می‌گیرد و جان نیز در وجودِ معشوقِ حقیقی (جانان) آرام می‌گیرد و شادی می‌یابد؛ همچنان‌که صورت‌ها و تمثال‌ها بر اساسِ اقتضای روح، حرکت و جنبش پیدا می‌کنند.

تو حقیقتِ خویش را بدون پرده آشکار کردی، حقیقتی که از صد خورشید تابان‌تر بود، اما ما خود را در حجابِ استدلال‌های عقلی و فلسفی گرفتار کردیم و از دیدنت محروم ماندیم.

تو نشانه‌هایِ جمالِ خود را در گلستانِ زیباییِ انسان‌های زیبا رو عیان ساختی تا جانِ ما بیاموزد که چگونه به سوی آن زیباییِ مطلق که هیچ نشان و تعریفی ندارد، پرواز کند.

به انسان‌های زیبا رنگ و لعاب دادی و دل‌هایشان را چون سنگ سخت کردی؛ سپس با زلف و خط و خالِ آنان، دامی از بلا و آزمون برای عاشقانِ در راهِ خود گستراندی.

تو به ما صبر و شکیبایی ندادی و آرامش و زیبایی را از ما ستاندی، اما با این حال از ماِ عاشقان که بی‌قرارِ تو هستیم، برای ذره ذره‌یِ اعمالمان حسابرسی می‌کنی.

ای فیض، این ناله‌ها و شکایت‌ها را رها کن و در کارِ صانعِ هستی تأمل کن تا آن‌گاه که تمامِ بارِ سنگینِ تعلقات از این زمینِ وجودِ تو برداشته شود و به کمال برسی.