دیوان اشعار - غزلیات

پروردگارا، لذت و شیرینی عبادت را در جان و کام ما جاری کن و در لحظاتی که در پیشگاه تو به عبادت ایستاده‌ایم، ما را از خودمان جدا مکن (و به یاد خودمان نینداز).

هنگامی که تکبیر می‌گوییم و نماز را آغاز می‌کنیم، هیچ مجالی برای توجه به غیر از تو در دل ما باقی مگذار و در نگاهِ بصیرت و بینشِ ما، مقامی والا و الهی قرار ده.

نفسِ شیطانی را با ذکرِ «بسم‌الله» از میان بردار و ذبح کن و از سرچشمه‌ی قرآن و حقیقتِ وحی، جامی از شرابِ پاکِ الهی را به جان و کام ما بچشان.

در لحظه‌ی رکوع، مستی و بی‌خودیِ ما را نسبت به عالمِ مادی دوچندان کن و در هنگام سجده، جایگاهِ ما را به بالاترین قلّه‌ی معرفت و قربِ الهی برسان.

در زمان قنوت، ذره‌ای از «خودِ من» را در وجودم باقی مگذار؛ چنان‌که گویی خودت سخن می‌گویی و خودت از زبان ما پیامِ خویش را می‌شنوی.

ما را در دریایِ عمیقِ شهود و مشاهده‌ی انوارِ الهی غرق کن و «مایِ» منیتِ ما را از ما بستان و حتی سلام و دعایِ شخصی ما را نیز به نیستی بدل کن.

هستیِ ما سراسر تلخی و زهر است؛ خدایا آن را به کمالِ خود برسان، شاید با کامل کردنِ ما توسطِ تو، کاستی‌ها و ناتمامی‌هایِ وجودِ ما برطرف شود.

تمامِ این مسیر، فضلِ الهی و ذوقِ بندگی و عشق و معرفت است؛ خدایا کاری کن که لحظه‌ای از این شیرینی و شهدِ بندگی، کامِ ما خالی نماند.