دیوان اشعار - غزلیات

غم و اندوهِ دلِ گرفته‌ی ما، ناشی از عادت‌ها و خصلت‌های درونیِ خودمان است؛ همان‌طور که آبی که در جوی روان است، از سرچشمه‌ی خود نشات می‌گیرد، اشکی هم که در چشمان ماست، حاصلِ درونیاتِ خودِ ماست.

ناله‌های این دلِ پر از آرزو، به دلیلِ خواسته‌های خودِ اوست و این سینه که صدپاره و زخمی است، به دستِ خودِ ما زخمی شده است.

از جسمِ ما که از خاک سرشته شده، ستم‌های بسیاری بر روح و روانِ ما وارد گشته است؛ اکنون روحِ پاکِ ما از این جسمِ خاکی طلبِ دادخواهی و عدالت می‌کند.

ترسِ جانِ ما از جسمِ ماست و نگرانیِ دل از خودِ ماست، اما در برابرِ آن دلبرِ بی‌‌باک و بی‌نیاز، ما هیچ هراسی به دل نداریم.

این جسمِ مادی و خصلت‌های تن‌پرورانه، همچون خار و خاشاکی در مسیرِ تعالیِ جانِ ما هستند، اما عشق همچون آتشی است که این خار و خاشاک را می‌سوزاند و راه را برای روح باز می‌کند.

زمینِ طبیعت، گل و نسرین و نرگس می‌رویاند، اما خاکِ وجودِ ما جز خارِ گناه و غفلت چیزی نمی‌رویاند؛ خاک بر سرِ چنین وجودی که ثمری ندارد.

تاک و درختِ انگور، شراب می‌بخشد، اما وجودِ انسانیِ ما بدونِ ثمر است؛ ما حتی آن‌قدر همت نداریم که آهی از سرِ سوز بکشیم تا آتشِ عشق در وجودِ ما شعله‌ور شود.

این جهان و آن جهان، هر دو سرشار از تشویش و نگرانی است؛ برای رهایی از این سرگردانی و تسلیمِ جان، ما همیشه آماده‌ایم که گریبانِ خود را چاک دهیم و از قیدِ تن رها شویم.

هر کس که ارزشِ جانِ پاکِ ما را بداند، همچون فرشتگان که برای آدم سجده کردند، در برابرِ جسمِ ما نیز به احترامِ آن جانِ نهفته در آن، کرنش می‌کند.

فرشتگان به جسمِ ما تعظیم کردند، چرا که در وجودِ خاکیِ ما، بویِ حقیقت و نشانه‌ی الهی را استشمام کردند.

اگرچه تن، جانِ ما را از حریمِ قدسیِ الهی دور نگه داشته است، اما دیری نمی‌پاید که جانِ پاکِ ما از این آلودگیِ تن رهایی می‌یابد.

ای فیض، آسوده‌خاطر باش که سرانجام، این جسم قربانیِ روح خواهد شد؛ در نهایت سیلابِ قهرِ الهی یا سرنوشت، جان را به سوی خود می‌برد یا این جسمِ خاکی را از میان برمی‌دارد.