دیوان اشعار - غزلیات

ای محبوب، غم و درد عشق تو برای من از تمام دو عالم کفایت می‌کند. اگر لحظه‌ای به کسی جز تو بیندیشم یا دلم را به غیر تو ببازم، از آیینِ وفاداری به عشق خارج شده‌ام.

زمانی که تو کنارم هستی، روح و دلم چنان وسعتی می‌یابد که فراتر از آسمان‌ها و عرش الهی می‌رود، اما در نبود تو، تمام این جهانِ بزرگ برایم همچون زندانی کوچک و تنگ است.

نمی‌دانم کیفیت و چگونگی فدا کردن جان در راه تو چگونه خواهد بود، اما این را به یقین می‌دانم که حتی یک نگاه گذرا از سوی تو، تمام نیازها و خواهش‌های مرا برآورده می‌کند.

از خداوند عمری طولانی و جان‌های بی‌شمار طلب می‌کنم تا بتوانم تک‌تک آن‌ها را در راه تو نثار کنم و تا آخرین دمی که زنده هستم، فدایی تو باشم.

دیگران هر کدام در پی آرزویی دنیوی هستند، اما من هیچ خواسته‌ای ندارم جز اینکه سرم را بر خاکِ آستانِ تو بگذارم؛ این تنها آرزو و هوسِ قلبی من است.

اگر روزی دستم به خاکِ قدمگاه تو برسد، آن را برمی‌دارم و همچون توتیا بر چشمان گریانم می‌کشم تا شاید به برکت آن، لایق دیدارت شوم.

تمام تلاش خود را به کار ببند تا کام من از شهد شیرین وصال تو شیرین شود؛ چرا که عمر من در فراق تو همچون مگسی بی‌مقدار، به سختی می‌گذرد.