دیوان اشعار - غزلیات

چه کسی می‌تواند در برابر جلوه و زیباییِ دلربایان، آرامش و قرار خود را حفظ کند؟ من بیم آن دارم که این شیوه‌ی آزادگی و وارستگی (رندی)، تمامیِ اندوخته‌های زهد و صلاحِ مرا به یغما ببرد و نابود سازد.

مجلس و بزمی که در آن ساز و شراب و زیباییِ معشوق باشد، بدون حضور محتسب و زاهدِ خشک‌مغز، عیشی است که هیچ غباری از اندوه بر آن نمی‌نشیند و جشنی است که بدون هیچ سخت‌گیری و مدارایِ اجباری برپا شده است.

این مجلس به نوایِ نی و آوازِ خوشِ نوازنده، شکوه می‌گیرد؛ ساقی همچون ماهی درخشان و معشوقی زیبا و دل‌آرا، در این محفل حضور دارند.

با وجودِ این همه اسبابِ عیش و زیبایی، چگونه دین و ایمان در دل باقی می‌ماند و چگونه تقوا و پرهیزکاری برای کسی لذت‌بخش و گوارا خواهد بود؟

آن محتسبی که ما را از نوشیدنِ شراب نهی می‌کرد و باز می‌داشت، خود ساغر بر دست گرفته و آشکارا باده می‌نوشد.

آن زاهدی که پیش‌تر با ما به خشم و ستیزه برمی‌خاست، اکنون خود در میانِ جمعِ مست‌ و رندان، معشوقی را در آغوش گرفته است.

زاهد به حقیقتِ عشق پی برد، عابد به زیباییِ معشوق روی آورد، میخانه جایِ مسجد را گرفت و واعظ نیز از آنجا رانده شد و دیگر جایگاهی نداشت.

از آنجا که طبعِ ما جوانی و نشاط پیشه کرده است، چگونه می‌توانیم با پیران و کهنه‌پرستان همراه باشیم؟ اگر «چله‌نشینی» را رها کردیم، ما را معذور بدارید.

فیضِ کلامِ حافظ را به عنوانِ تعویذ و دعایِ حفظ و برکت بخوان؛ چرا که دل از دستم می‌رود، ای صاحبدلان به دادِ من برسید.