آی واژه - فردوسی - شاهنامه

دبیر جهاندیده را پیش خواند بیاورد نزدیک گاهش نشاند

یکی نامه بنوشت با داغ و درد دو دیده پر از خون و رخ لاژورد

ز دارای داراب بن اردشیر سوی قیصر اسکندر شهرگیر

نخست آفرین کرد بر کردگار که زو دید نیک و بد روزگار

دگر گفت کز گردش آسمان خردمند برنگذرد بی گمان

کزو شادمانیم و زو ناشکیب گهی در فراز و گهی در نشیب

نه مردی بد این رزم ما با سپاه مگر بخشش و گردش هور و ماه

کنون بودنی بود و ما دل به درد چه داریم ازین گنبد لاژورد

کنون گر بسازی و پیمان کنی دل از جنگ ایران پشیمان کنی

همه گنج گشتاسپ و اسفندیار همان یاره و تاج گوهرنگار

فرستم به گنج تو از گنج خویش همان نیز ورزیدهٔ رنج خویش

همان مر ترا یار باشم به جنگ به روز و شبانت نسازم درنگ

کسی را که داری ز پیوند من ز پوشیده رویان و فرزند من

بر من فرستی نباشد شگفت جهانجوی را کین نباید گرفت

ز پوشیده رویان بجز سرزنش نباشد ز شاهان برتر منش

چو نامه بخواند خداوند هوش بیاراید این رای پاسخ نیوش

هیونی ز کرمان بیامد دوان به نزدیک اسکندر بدگمان

سکندر چو آن نامه برخواند گفت که با جان دارا خرد باد جفت

کسی کو گراید به پیوند اوی به پوشیده رویان و فرزند اوی

نبیند مگر تخته گور تخت گر آویخته سر ز شاخ درخت

همه به اصفهانند بی درد و رنج ازیشان مبادا که خواهیم گنج

تو گر سوی ایران خرامی رواست همه پادشاهی سراسر تراست

ز فرمان تو یک زمان نگذریم نفس نیز بی راه تو نشمریم

بکردار کشتی بیامد هیون دل و دیدهٔ تاجور پر ز خون

شاهنامه - پادشاهی دارای داراب چهارده سال بود