دیوان اشعار - قطعات (گزیدهٔ ناقص)

ای محبوبِ زیبارو! تو حق و محبتِ مرا به‌خوبی می‌شناختی و می‌دانستی چه جایگاهی نزدِ من داری، با این حال، راهت را گرفتی و رفتی و با قساوتِ قلب، هرچه توانستی به من ستم کردی.

تو تمام کارهای نیک و ابرازِ ارادتِ مرا زیر پا گذاشتی و لگدمال کردی و به دنبالِ هوس‌هایِ خودت دویدی و با بی‌اعتنایی و شتاب از من دور شدی.

من در کنارِ تو، با تمامِ وجودم تلاش کردم که مدارا کنم و رابطه‌مان را حفظ کنم، اما تو در مقابل، از هیچ مکر و حیله‌ای علیه من فروگذار نکردی و در بازیِ دغل‌کاری، هر چه در توان داشتی به کار بستی.

ای محبوبِ زیبا! دیگر نمی‌توانی ادعا کنی که با من نسبت به سایرِ بندگانت مهربانیِ کمتری نداشته‌ای یا ستمِ کمتری روا داشته‌ای (زیرا رفتارِ تو با من بدترینِ رفتارها بوده است).

گویا کسی داستانِ ستم‌های تو و وفاداریِ مرا برایت بازگو کرده است، ای بتِ بی‌مهر! و به تو گفته: «ای کسی که ادعای حق‌شناسی داری! برو که واقعاً خوب حقِ این عاشق را ادا کردی!»