آی واژه - فرخی سیستانی - دیوان اشعار - شمارهٔ ۲۱۲ - در مدح خواجه عمید حامد بن محمدالمهتدی گوید

تادل من ز دست من بستدی سر بسر ای نگار دیگر شدی

چاره و راه خویش گم کرده ام تا تو مرا به راه پیش آمدی

من زهمه جهان دلی داشتم آمدی وز دست من بستدی

دل به تو دادم و دلت نستدم مردم دیدی تو بدین بی بدی

گویی بیدلی و با من دو دل لاجرم ای صنم به کام خودی

جان ودل من آن خواجه ست و تو چنگ به چیز خواجه اندر زدی

عالم فضل و علم خواجه عمید حامد بن محمد المهتدی

آن که همه درفشد از روی او رادی و فضل و فره ایزدی

ای همه حری و همه مردمی وی همه رادی و همه بخردی

رادی را تو اول و آخری حری را تو ضظغ و ابجدی

باخبر از فنون فضل وادب هست به پیش تو کم از مبتدی

وقت کفایت ار چه کافی کسیست گوید کاستاد چومن صد شد ی

موبد اگر امام دانش بود توبه همه طریقها موبدی

سایل اگر چه جان بخواهد زتو بدهی و همچنین بدی تا بدی

باشد اگر صد هنری مرد، تو پیشتر و بیشتر از هر صدی

تو زهمه جهان به پیشی و نام همچو ز جمع روزهاشنبدی

تا شبهی نیاید از آبنوس همچو ز دار پرنیان تربدی

گنبد بر شده فرود تو باد همچو بهشت از زبر گنبدی

عید مبارکست می خواه از آن کز رخ اوبه لب همی گل چدی

گشته ز رنگ سبزه و ارغوان باغ و چمن زمردی و بسدی

چشم مخالف را بیاژن به تیر چون کف یاران که به زر آژدی

دیوان اشعار - قصاید