آی واژه - فرخی سیستانی - دیوان اشعار - شمارهٔ ۱۰۰

کوس فرو کوفت ماه روزه بیکبار روزه نهان کرد لشکر از پس دیوار

بر بط خاموش بوده گشت سخنگوی محتسب سرد سیر گشت ز گفتار

باده ز پنهان نهاد روی بمجلس خیز و بکار آی و کار مجلس بگزار

خانه ز بیگانگان خام تهی کن باده رنگین بیار و بر بط بردار

مست کن امروز مرمرا و میندیش تاکی هشیار چند باشم هشیار

حاکم شرعی که می نگیرم هرگز زاهد عصرم که روزه دارم هموار

زاهدی و حاکمی بمن نرسیده ست ور برسد کار پیش گیرم ناچار

روز و شب خویش را کنم به دو قسمت هر دو بیکجای راست دارم چون تار

نرمک نرمک همی کشم همه شب می روز به صد رنج ودرد دارم دستار

آیم و چون کخ به گوشه ای بنشینم پوست بیک بار بر کشم ز ستغفار

راست چو شب گاو گون شودبگریزم گویم تا در نگه کنند به مسمار

آروزی خویش را بخوانم و گویم شب همه بگذشت خیز وداروی خواب آر

چون سرم از مستی و ز خواب گران گشت در کشم او را به جامه شب و افشار

فرخی آخر نفایه گفتی و دانی این چه سخن بودپیش خواجه بیکبار

خواجه سید وکیل سلطان بوسهل آنکه بدو سهل گشت کار بر احرار

بارخدای بزرگوار که او بود فضل و ادب را بطوع و طبع خریدار

اهل ادب را به خانه برد و وطن داد علم و ادب را فزودقیمت و مقدار

خواسته خویش پیش خلق فدا کرد خصلت نیکوی خویش کرد پدیدار

برهمه گیتی در سرای گشاده ست پیش همه خلق باز رفته بکردار

خلق ز هر سو نهاده روی سوی او راه ز انبوه گشته چون ره بازار

هر که در آید همی ستاند بی منع هرکه بخواهد همی درآید بی بار

گر چه فراوان دهد دلش بنگیرد مانده نگردد ز مال دادن بسیار

امروز آیی مطیع تر بود از دی امسال آیی گشاده تر بود از پار

بار نهد بر دل از همه کس و هر گز بر دل دشمن به ذره یی ننهد بار

اینت کریمی بزرگوار که تا بود هیچکسی زو دژم نبود ودل آزار

خستن دل را بخاصه مرد جوانرا ایزد داند که هول باشد و دشوار

آری هر کس که نام جوید بی شک با دل و با نفس کرد باید پیکار

لاجرم از هر کسی که پرسی گوید خواجه بهر نیک در خورست و سزاوار

روزش همواره نیک باد و بهرنیک دسترسش باد تا همی بودش کار

دیوان اشعار - قصاید