دوبیتیها
دو بیتی شمارهٔ ۱۵
فایز دشتی
رخ تو آتش و زلف تو دود است
مرا زین سرد مهری ها چه سود است؟
چو فایز در بیابان تشنه جان داد
چه حاصل در صفاهان زنده رود است