آی واژه - بیدل دهلوی - غزلیات

غم نه تنها بر دلم نالید و بس عیش هم بر فرصتم خندید و بس

گر طواف کعبهٔ درد آرزوست می توان گرد دلم گردید و بس

چون گلم زین باغ عبرت داده اند آنقدر دامن که باید چید و بس

جاده چون طی شد حضور منزل است رشته می باید به پا پیچید و بس

علم دانش یک قلم هیچ است و پوچ اینقدر می بایدت فهمید و بس

صحبت دل با نفس معکوس بود سبحه اینجا رشته گردانید و بس

دل حرم تا دیر در خون می تپید خانه راه خانه می پرسید و بس

چون شرر در راه کس گردی نبود شرم فرصت چشم ما پوشید و بس

بر بهار عیش می نازد غنا بیخبرکاین گل قناعت چید و بس

بیقرارم داشت درد احتیاج ناله ای کردم که کس نشنید و بس

منزل مقصود پرسیدم ز اشک گفت باید یک مژه لغزید و بس

بیدل اسباب جهان چیزی نبود زندگی خواب پریشان دید و بس

غزلیات