آی واژه - بیدل دهلوی - غزلیات

زندگی محروم تکرارست و بس چون شرر این جلوه یک بارست و بس

از عدم جویید صبح ای عاقلان عالمی اینجا شب تارست و بس

از ضعیفی بر رخ تصویر ما رنگ اگر گل می کند بارست و بس

غفلت ما پردهٔ بیگانگی ست محرمان را غیر هم بارست و بس

کیست تا فهمد زبان عجز ما ناله اینجا نبض بیمارست و بس

نیست آفاق از دل سنگین تهی هرکجا رفتیم کهسارست و بس

از شکست شیشهٔ دلها مپرس ششجهت یک نیشتر زارست و بس

در تحیر لذت دیدار کو دیدهٔ آیینه بیدارست و بس

اختلاط خلق نبود بی گزند بزم صحبت حلقهٔ مارست و بس

چون حباب از شیخی زاهد مپرس این سر بی مغز دستارست و بس

ای سرت چون شعله پر باد غرور اینکه گردن می کشی ، دارست و بس

بیدل از زندانیان الفتیم بوی گل را رنگ، دیوارست و بس

غزلیات