آی واژه - بیدل دهلوی - غزلیات

گذشتگان که ز تشویش ما و من رستند مقیم عالم نازند هر کجا هستند

چو اشک شمع شرر مشربان آزادی ز چشم خویش چکیدند اگرگهر بستند

همین نه نالهٔ ما خون شد از نزاکت یأس کدام رشته کزین پیچ و تاب نگسستند

عنان کشان هوس صنعت نظر دارند خدنگ صید جهانند تا ز خود جستند

به عاشقان همه گر منصب گهر بخشی همان به عرض چکیدن چو اشک تردستند

نکرده اند زیان محرمان سودایت اگر ز خویش گسستند باکه پیوستند

چه جلوه ای که چو شبنم هواییان گلت شدند آب و غبار نگاه نشکستند

ز ساز عافیت خاک می رسد آواز که ساکنان ادبگاه نیستی ، هستند

کدام موج ندامت خروش طاقت نیست شکستگان همه آواز سودن دستند

در این زمانه سخن محو یأس شد بیدل دمید عقدهٔ دل معنیی که می بستند

غزلیات