آی واژه - بیدل دهلوی - غزلیات

عمرگذشته بر مژه ام اشک بست و رفت پرواز صبح ، بیضهٔ شبنم شکست و رفت

از خود تهی شوید و ز اوهام بگذرید خلقی درین محیط به کشتی نشست و رفت

از نقد و جنس حاصل این کارگاه وهم دیدیم باد بودکه آمد به دست و رفت

رفتن قیامتی ست که پا لغز کس مباد هرچند حق پرست ، شد اتش پرست و رفت

پوشیده نیست رسم خرابات ما و من هرکس بهٔک دو جام نفس گشت مست و رفت

در سینه داشتم دلکی عاقبت نماند آه این سپند سوخته با ناله جست و رفت

بند کشاکش نفس آخر گسیخت عمر با خویش برد ماهی پر زور شست و رفت

چشم گشوده وحشت دل را بهانه بود شاهین بی تماغه رها شد ز دست و رفت

کس محرم پیام دم واپسین نشد کز دل چه مژده داد به دل پست پسب ورفت

شمعی زبان موعظت بزم گرم داشت گفتم چسان روم ز در دل نشست و رفت

بیدل غبار قافلهٔ اعتبار ما باری دگر نداشت همین چشم بست و رفت

غزلیات