آی واژه - بیدل دهلوی - غزلیات

ز آهم نخل حسرت شعله بالاست چراغ مرده را آتش مسیحاست

به خاموشی سر هر مو زبانی ست ز حیرت جوهر آیینه گویاست

دل فرهاد آب تیغ کوه است سر مجنون گل دامان صحراست

رموز دل توان خواند از جبینم مثال هرکس از آیینه پیداست

زبان لال است ، حیرانم جه می گفت طلب خون شد نمی دانم چه می خواست

مشو غافل ز رمز هستی من شکست این حباب آغوش دریاست

بساط حیرت آیینه داریم جبین عجز فرش خانهٔ ماست

نه تنها ما و تو داغ جنونیم فلک هم حلقه ای از دود سوداست

جهان نیرنگ حسن بی نشانیست اگر آیینه گردی سادگیهاست

هوس تعبیری خواب امل چند ز فرصت غافلی امروز فرداست

درین محفل گداز اشک شمعیم نشاط از هرکه باشدکاهش از ماست

به دریای الم بیدل حبابیم بنای ما به آب دیده برپاست

غزلیات