رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۰
باباافضل کاشانی
تا گوهر جان در صدف تن پیوست
وز آب حیات گوهری صورت بست
گوهر چو تمام شد، صدف را بشکست
بر طرف کله گوشۀ سلطان بنشست