رباعیات
شمارهٔ ۳۷
ازرقی هروی
هر گه که بخندد آن نگار دلبند
از نقطۀ یاقوت فرو ریزد قند
خورشید زرشک گوید ، ای سرو بلند
چون خندیدی باز دگر بار بخند