رباعیات
شمارهٔ ۱۳
ازرقی هروی
از برف سر کوه چو ذات الحبکست
وین برف پرنده در هوا بس سبکست
ای شاه جهان ، بنده ز سرما تنکست
کوه و درو دشت گنبدان بس خنکست