آی واژه - ازرقی هروی - قصاید

مرا درین تن و این دیدۀ چو لاله ستان همی فزاید نور و همی فروزد جان

وزین فروزش جان و از آن فزایش نور نداد بهره از آن چهره جز مرا یزدان

اگر بچشم کسان دلربای من نه نکوست سپاس از آن که نکوی منست و زشت کسان

ز گرگ چون رمه ایمن بود چنان نبود که در فراغ تن آسان بود همیشه شبان

من آن کسم که مرا در خیال چهرۀ او نگارخانه شود خانه پر می و ریحان

وگر بچهرۀ او ژرف ژرف در نگری گمان برم که تو بر عشق او کنی تاوان

بزرگوار خدایا ، که شکل یک صورت مرا نمود چنین و ترا نمود چنان

مرا روان و زبانی ز کردگار عطاست بمهر و مدح همی پرورم روان و زبان

روان بمهر نگاری که اوست فخر زمین زبان بمدح بزرگی که اوست فخر جهان

وجیه دولت ابوعاصم ، آنکه عصمت او همی حصار کند بر حریم او سبحان

قصاید