دیوان اشعار - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۸۲
اوحدی مراغهای
در صورت آدم ار فرشتست تویی
ور آدمی از روح سرشتست تویی
گر می نبشتست درین دور کسی
آن وحی خط و آنکه نبشتست تویی