دیوان اشعار - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۷۷
اوحدی مراغهای
بد خلق مباش، کز خوش و امانی
پیکار مکن کار، که بر جا مانی
زنهار! مهل، کز تو بماند دل کس
دلها چو بماند ز تو،تنها مانی