دیوان اشعار - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۷۵
اوحدی مراغهای
تا کی به غم، ای دل، خوی حسرت ریزی؟
زو جان نبری گر ز غمش نگریزی
خصمان تو بی مرند،در معرضشان
آخر به مراغه ای چه گرد انگیزی؟