دیوان اشعار - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۶۹
اوحدی مراغهای
تا با خودی، ای خواجه، خدا چون گردی؟
بیگانه سرشتی آشنا چون گردی؟
جز سایهٔ خویشتن نمی بینی تو
ای سایه، ز خورشید جدا چون گردی؟