دیوان اشعار - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۶۵
اوحدی مراغهای
آب ار چه به هر گوشه کند جنبش و رای
بر صحن سرایت به سر آمد، نه به پای
چندان که به گرد خویش بر میگردد
از بزم تو خوب تر نمی بیند جای