دیوان اشعار - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۳۵
اوحدی مراغهای
پیمانه بده، که مرد پیمانه منم
در دام زمانه مرغ این دانه منم
زان باده که عقل میبرد جامی ده
گو: خلق بدانند که: دیوانه منم