دیوان اشعار - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۲۸
اوحدی مراغهای
روزی شکن از زلف چو دالت ببرم
جانی بکنم، ز دل ملامت ببرم
گر بر رخ من نهی به بازی رخ خویش
از بوسه به یک پیاده خالت ببرم