دیوان اشعار - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۲۷
اوحدی مراغهای
نی بی تو مرا قرار باشد یک دم
نی سوی منت گذار باشد یک دم
هر گه که بخواندمت به کاری باشی
پیداست که خود چه کار باشد یک دم؟