دیوان اشعار - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۱۲
اوحدی مراغهای
تن خاک تو گشت، رحمتی بر خواریش
دل جای تو شد به غم چرا می داریش؟
دلبستگییی که با میانت دارم
تا چون کمرت میان تهی نشماریش