دیوان اشعار - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۰۷
اوحدی مراغهای
بس شب که به روز بردم، ای شمع طراز
باشد که شبی روز کنم با تو به راز
شد بی شب زلف و روز رخسار تو باز
روزم چو شب زلف تو تاریک و دراز