دیوان اشعار - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۰۲
اوحدی مراغهای
آن زلف چو نافهٔ تتاری بنگر
و آن خط چو سبزهٔ بهاری بنگر
بر گرد دهان همچو انگشتریش
زنگی بچه را سواد کاری بنگر