دیوان اشعار - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۰۱
اوحدی مراغهای
دست به نگار تو مرا کشت دگر
آه! ار نشود وصل توام پشت دگر
نقشی عجبست بر دو دستت تا خود
حرف که گرفته ای در انگشت دگر؟