دیوان اشعار - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۷۶
اوحدی مراغهای
صافی چو ترا دید روان می نالد
برسینه ز غم سنگ زنان می نالد
گفتی تو که: نالیدن صافی از چیست؟
جانش به لب آمدست از آن می نالد