دیوان اشعار - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۷۲
اوحدی مراغهای
مشنو تو که: گل بی سر خاری باشد
یا بادهٔ حسن بی خماری باشد
ناگاه برون کند سر از گنج رخت
ریشی، که هرش موی چو ماری باشد