دیوان اشعار - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۶۵
اوحدی مراغهای
زلف تو، که صد سینه ز دل خالی کرد
بر قامت همچون الفت دالی کرد
گفتم: کشمش ببند، متواری شد
سر در کمرت نهاد و که مالی کرد