دیوان اشعار - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۳۲
اوحدی مراغهای
بر سبزه نشست می پرستان چه خوشست!
بر گل نفس هزاردستان چه خوشست!
ای گشته به اسم هوشیاری مغرور
تو کی دانی که عیش مستان چه خوشست؟