دیوان اشعار - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۳۱
اوحدی مراغهای
زلف تو، اگر فزود، اگر کاست خوشست
قد تو اگر نشست، اگر خاست خوشست
پیوسته حدیث قامتت میگویم
زیراکه مرا با سخن راست خوشست