دیوان اشعار - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۲۵
اوحدی مراغهای
زلفت، که چو حلقهٔ کمند افتادست
از وی دل عالمی به بند افتادست
در پای تو افتاد و شکستش سر از آنک
آشفته ز بالای بلند افتادست