دیوان اشعار - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۷
اوحدی مراغهای
خال تو به هر حال پسندیدهٔ ماست
زلف تو چو حال دل غم دیدهٔ ماست
آن خال که بر چاه زنخدان داری
تر می دارش که مردم دیدهٔ ماست