دیوان اشعار - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۴
اوحدی مراغهای
جانا، سر زلف تو پراگنده چراست؟
وان حقهٔ لعل خالی از خنده چراست؟
روی تو بکندند، نگوید پدرت
در خانه، که: روی پسرم کنده چراست؟