دیوان اشعار - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۰
اوحدی مراغهای
قدش به درخت سرو می ماند راست
زلفش به رسن، که پای بند دل ماست
دل میل گنه دارد از آن روز که دید
کو را رسن از زلف و درخت از بالاست