دیوان اشعار - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۵
اوحدی مراغهای
شمع از سر خود گذشت و آزاد بسوخت
بر آتش غم خنده زنان شاد بسوخت
من بندهٔ شمعم، که ز بهر دل خلق
ببرید ز شیرین و چو فرهاد بسوخت