دیوان اشعار - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۲
اوحدی مراغهای
گر آدمیی دور شو از دمدمها
ور گرگ نه ای مگر و گرد رمها
تا کی ز برای جستن آب رخی؟
از گردن خود فرو نه این مظلمها