آی واژه - اسدی توسی - گرشاسپ‌نامه

پسر زاد ماهی که از چرخ مهر ز خوبی بدو آرزو کرد مهر

به دیدار گفتی پدر بود راست برین برگوا کس نبایست خواست

نریمان یل نام او سام کرد به مهرش روان و دل آرام کرد

نوندی به نزد فریدون شاه به مژده برافکند پویان به راه

پرندین چنان کودکی ساختند چو گردانش بر اسپ بنشاختند

کمند و کمان درفکنده با یال یکی گرز شاهان گرفته به بال

یکی نیزه بر دست و خنجر به چنگ سپر باز پشت و کمر بسته تنگ

فرستاد با نامه ای بر حریر به گرشاسب گردنکش گردگیر

برآن نامه از دست کودک نشان ز مشک و گلاب و می و زعفران

فرسته همی شد چو مرغ بپر به هر منزلی بر هیونی دگر

به ره نامه مر پهلوان را سپرد ز شادی جوان شد سپهدار گرد

برآن پیکر شیر بچه شگفت فروماند ، وز دل نیایش گرفت

درآمد ز زین گشت غلتان به خاک همی گفت کای راست دادار پاک

تو کن روزی بنده آن روزگار که بینمش در صف همیدون سوار

فرستاده را داد بسیار چیز همان جامه و یاره خویش نیز

وز آن ره که بد زی بر شاه شد فریدون شه زو چو آگاه شد

پذیره فرستادش از چند میل سپه یکسر و کوس و بالای و پیل

برون از در کوشک از جای خویش چو نزدیک شد رفت ده گام پیش

بر خویش همبرش بنشاند شاد بپرسید و از رنج ره کرد یاد

همی داشت یک مهش دل شاد خوار گهی بزم و بازی و گاهی شکار

سر ماه دیبا و زر و درم سلیح و دگر هدیه ها بیش و کم

ببخشید چندانش از گونه گون شده توده یک کوه بالا فزون

سوی خانه فرمود تا شد به کام به دیدار فرخ نریمان و سام

گرشاسپ‌نامه