آی واژه - اسدی توسی - گرشاسپ‌نامه - پیغام بهو به نزدیک گرشاسب

چو زی خوابگه شد یل نامدار بیامد همان گه نگهبان بار

که آمد فرستاده ای گاه شام ز نزد بهو زی تو دارد پیام

بسی پند و رازست گوید نهفت که با پهلوان باید امشب بگفت

بخواندش سپهدار پیروز بخت فرستاده آمد سبک پیش تخت

کمان کرد بالا و گفتار تیر بخواند آفرین بر یل گردگیر

که تا جاودان پهلوان زنده باد زمانه رهی و اخترش بنده باد

ز شاه بهو هست پیغام چند از امید و سوگند و پیوند و پند

گزارم چو فرمان دهد پهلوان دگر کس نداند جز از ترجمان

سپهبد ز مردم تهی ماند جای فرستاده بر جست خندان بپای

چنین گفت کای افسر انجمن دبیر شهم منکوا نام من

بهو شاه قنوج و رای برین درودت فرستاد و چند آفرین

همی گوید از فر و فرهنگ تو نزیبد به جنگ من آهنگ تو

نه هرگز به جایت بدی کرده ام نه شاه جهان را بیازرده ام

ترا با من این شورش کار چیست ز بهر کسان جنگ و پیکار چیست

کسی کز بدش بر تو نامد گزند چو با او کنی بد ، نباشد پسند

نه هر کش بود چنگ بر جنگ تیز بود با همه کس به جنگ و ستیز

به هر باد خرمن نشاید فشاند نه کشتی توان نیز بر خشک راند

اگر از پی باژ شاه آمدی به فرمان او کینه خواه آمدی

ببین هدیه و باژ کز گنج خویش چه دادست مهراج هر سال پیش

سه چندان دهم من به فرمانبری دگر خلعت و هدیه ها بر سری

وگر طمع داری به شاهی و گنج ز من یابی این هر دو بی بیم و رنج

گر آیی برم با سپاه از نخست به پیمان و سوگندهای درست

سپارم به تو گنج و هم دخترم بر اورنگ بنشانمت همبرم

گرم تخت مهراج و برم سرش ببخشم به تو گنج و هم افسرش

از آن پس سپه سوی ایران برم به کین تاختن های شیران برم

کنم جای ضحاک جادو تهی گرم هفت کشور به شاهنشهی

ازین هرچه گفتم ز گنج و سپاه ز فرمان و از کشور و تاج و گاه

همه مر ترا باشد از چیز و کس مرا نام شاهنشهی بهره بس

به سوگند و پیمان ابا منکوا فرستادم ، اینک خط من گوا

چو یابد خردمند خوبی و گنج بیندازد از دست و نارد به رنج

چو آهم و خرگوش یابد عقاب نیارد به دراج و تیهو شتاب

همی تا سمورست و سنجاب چین نپوشد ز ریکاشه کس پوستین

بگفت این و آن خط و پیمان بداد ببوسید ، پیش سپهبد نهاد