دیوان اشعار - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۴۴۰
انوری
چون دیده فرو ریخت به رخ بینایی
وز دل اثری نماند جز رسوایی
ای جان تو چه می کنی کرا می پایی
نیکو سر و کاریست تو درمی بایی