دیوان اشعار - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۴۳۴
انوری
گر در همه عمر یک نکویی بکنی
صد گونه جفا و زشت خویی بکنی
گویی که برغم تو چنین خواهم کرد
داری سر آنکه هرچه گویی بکنی